Dat laatste is echt een gevoelskwestie. Want hoe fraai ik het hier afgebeelde Woo-thema Irresistible ook vind; het voelt niet als het mijne. In het volgende etmaal eens kijken ik de kolombreedte en tussenkopjes kan aanpassen.

Voorlopige kosten trouwens: for gratiz!

Ik wil best de portefeuille trekken voor een fraai blogontwerp dat prikkelt en waarvan ik in ieder geval het gevoel heb dat ik ermee uit de voeten kan. Een layout die niet te zwaar aangezet is, die de plaatsing van allerlei artikelen kan opvangen zonder gefronsde wenkbrauwen en die altijd overzichtelijk blijft.

Helaas ben ik niet zo van geduld. En volgens mij heb ik een aardige dosis daarvan nodig om een ‘custom’ thema in mijn WordPress (lees: in het systeem waarin deze weblog gemaakt is) te implementeren. Het lijkt er welhaast op alsof ik het programma moet installeren en met eigen gehannes weer een thema daarop draaiende moet krijgen.

Nu ken ik mijzelf wel: dat wordt ‘m niet.

Dus ik steven af naar de beheersectie om zomaar even snel een lettertype te veranderen. Een achtergrondkleur. De uistraling, kan ik wel zeggen. En daar duikt het addertje onder het gras op: ik mag dingen naar gelieven veranderen, geen probleem. Maar als ik de veranderingen daadwerkelijk wil opslaan, wil WordPress harde duiten zien.

En dat vind ik dan weer net iets teveel van het goede voor waarschijnlijk niet al te lang aanhoudende spelerij mijnerzijds om een weblog naar mijn smaak in te richten. Ik ben er namelijk geen ster in. Dus misschien blijf ik wel voortborduren op het hondslelijke maar effectieve Posterous, grijp ik terug naar mijn oude Blogspot of wellicht misbruik ik zelfs doorgeefluik Tumblr voor toekomstige uitspattingen.

Weet je wat? Misschien kun je me wel helpen. Ik zoek een licht aanvoelde layout met een kleine-maar-fijne tekstkolombreedte, integratie voor mijn Twitter-feed en eentje die niet moeilijk doet over foto’s en filmpjes dumpen. En nu gebruik ik het simpele trucje van een artikeltje rondpraten: geld uitgeven is normaliter geen probleem voor me.